২. বৰগীতটিৰ মূলভাৱ লিখা।

উত্তৰ: বৰগীতটিৰ মূলভাৱ হ'ল ভগৱান হৰিৰ মহিমা অপাৰ যাক সনক-সনন্দ আদি যোগী বা নিগম শাস্ত্ৰয়ো বিচাৰি নাপায়। সেয়েহে এগৰাকী সাধাৰণ মানুহ হিচাপে কবিয়ে এই মহিমা উপলব্ধি কৰিবলৈ নিজকে অক্ষম বুলি প্ৰকাশ কৰিছে। সংসাৰৰ বিষয়-বাসনা আৰু মায়াৰ মেৰপেঁচত আৱদ্ধ হৈ কবিয়ে যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিছে আৰু এই কষ্টৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ হৰিৰ চৰণ কমলত আশ্ৰয় বিচাৰিছে। হৰিৰ চৰণেই ভক্তৰ বাবে পৰম ধন আৰু তেওঁৰ কৃপা লাভ কৰিলেহে মানুহে মোহ-পাশৰ পৰা মুক্তি পাব পাৰে। ই মাধৱদেৱৰ দাস্য ভক্তিৰ এক উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন।

৩. বৰগীতটিৰ ৰচকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰ: বৰগীতটিৰ ৰচক হ'ল নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ অন্যতম প্ৰচাৰক মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ। ১৪৮৯ চনত লখিমপুৰ জিলাৰ নাৰায়ণপুৰৰ লেটেকুপুখুৰীত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম গোবিন্দগিৰী আৰু মাতৃৰ নাম মনোৰমা। গুৰু শংকৰদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য মাধৱদেৱে বৰপেটা, সুন্দৰীদিয়া আদি বিভিন্ন স্থানত ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিক কীৰ্তি হ'ল 'নামঘোষা' বা 'হেজাৰী ঘোষা'। তেওঁৰ অন্যান্য ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ৰাজসূয় কাব্য, আদিকাণ্ড ৰামায়ণ, জন্মৰহস্য, ভক্তি-ৰত্নাৱলী, নামমালিকা আৰু কেইবাখনো ঝুমুৰা (যেনে- চোৰধৰা, পিম্পৰা-গুচোৱা) আদি উল্লেখযোগ্য।

৫. 'সনক সনন্দ যোগী যাহাকু ধিয়ায় / সকল নিগমে যাক বিচাৰি নাপায়।' - তাৎপৰ্য বিচাৰ কৰা।

উত্তৰ: সনক আৰু সনন্দ আদি মহান যোগীসকলে অহৰহ যাক ধ্যান কৰে আৰু নিগম আদি শাস্ত্ৰই (যি শাস্ত্ৰই মুক্তিৰ বাট দেখুৱায়) বিচাৰ কৰিও যাৰ মহিমাৰ অন্ত পেলাব নোৱাৰে, সেই ভগৱানৰ মহিমা অপাৰ। ইয়াৰ তাৎপৰ্য এয়ে যে পৰমেশ্বৰৰ স্বৰূপ সাধাৰণ মানুহৰ জ্ঞানৰ অগম্য; আনকি কঠোৰ তপস্যা কৰা যোগী আৰু জ্ঞানৰ ভঁৰাল স্বৰূপ বেদ-শাস্ত্ৰৰ বাবেও তেওঁৰ মহিমা সম্পূৰ্ণৰূপে বোধগম্য নহয়।

৬. বৰগীতৰ চাৰিটা লক্ষণ বিষয়ে লিখা।

উত্তৰ: বৰগীতৰ চাৰিটা প্ৰধান লক্ষণ হ'ল:

• বৰগীতসমূহ শাস্ত্ৰীয় ৰাগ-তালযুক্ত গীত।
• বৰগীতৰ ভাষা হৈছে ব্ৰজাৱলী।
• বৰগীতসমূহ ভক্তিমূলক তথা ঈশ্বৰৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশক।
• বৰগীতসমূহ মূলতঃ ভক্তিৰস প্ৰধান, যদিও তাত দাস্য, শান্ত, বাৎসল্য আদি ৰসৰো সমাৱেশ ঘটিছে।

১. তলত দিয়া শব্দকেইটাৰ আধুনিক ৰূপ লিখা:

২. ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ উল্লেখ কৰা।

উত্তৰ: ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:

• ই এক প্ৰকাৰৰ কৃত্ৰিম সাহিত্যিক ভাষা, কোনো নিৰ্দিষ্ট ঠাইৰ কথিত ভাষা নহয়।
• এই ভাষাৰ মূল ভেটি হৈছে মৈথিলী, যাৰ লগত ভোজপুৰী, নেৱাৰী আৰু কাষৰীয়া অঞ্চলৰ আন ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে।
• পশ্চিমীয়া হিন্দীৰ অপভ্ৰংশ ব্ৰজভাষাৰ লগত ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই।
• স্বৰধ্বনিৰ অধিক প্ৰয়োগৰ বাবে এই ভাষা অতিশয় শ্ৰুতিমধুৰ।