পানীৰ কেতিয়াও পিয়াহ নালাগে আৰু জুই কেতিয়াও জাৰত নমৰে, এইবোৰ যেনেকৈ অসম্ভৱ কথা, ঠিক তেনেকৈ ঈশ্বৰ বা খোদা মানুহৰ পৰা আঁতৰত থকাটোও অসম্ভৱ। প্ৰকৃততে, ভগৱান বা আল্লা প্ৰতিজন বিশ্বাসী মুছলমান বা মোমিনৰ অন্তৰতে বিৰাজমান হৈ থাকে। কিন্তু মানুহে নিজৰ অজ্ঞানতাৰ বাবে নিজৰ অন্তৰত থকা ঈশ্বৰক নেদেখি বাহিৰত বিচাৰি ফুৰে।

মক্কাৰ দুৱাৰ অৰ্থাৎ পবিত্ৰ তীৰ্থস্থানতেই তিৰবেণীৰ ঘাট বা পৱিত্ৰ স্থান অৱস্থিত যদিও তাত মানুহে সহজে আধ্যাত্মিক লাভালাভ (বেহাব) অৰ্জন কৰিব নোৱাৰে। কাৰণ, মানৱ জীৱনৰ মোহ আৰু পাৰ্থিৱ মায়াই তাতো বাট ভেটি ধৰে। মায়াৰ জালত আৱদ্ধ হৈ থকা মানুহে তীৰ্থস্থানলৈ গৈয়ো প্ৰকৃত ঈশ্বৰক উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে।

জিকিৰসমূহত মানৱ জীৱনৰ ক্ষণস্থায়িত্বৰ কথা প্ৰকাশ কৰা হৈছে। ইয়াত 'সজা' মানে মানুহৰ দেহ আৰু 'মইনাটি' মানে মানুহৰ আত্মাক বুজোৱা হৈছে। আত্মাই দেহত থকালৈকে জীয়াই থকাৰ অনেক উপায় বা পাৰ্থিৱ মোহ (যুগুতি) কৰি থাকে। কিন্তু মৃত্যুৰ সময় উপস্থিত হ'লে, আত্মাই সকলো পাৰ্থিৱ মোহ-মায়া আৰু প্ৰেম (পীৰিতি) এৰি থৈ দেহ ত্যাগ কৰি গুচি যায় (দেও মাৰি পাৰ হয়)।